Miazga korkotwórcza

Korek tworzy się w wyniku działalności szczególnego merystemu wtórnego, rozwijającego się w peryferycznych partiach rosnących na grubość organów. Jest to miazga korkotwórcza (felogen). Felogen wytwarza się już w pierwszym okresie wegetacji danej części organu, w naszych szerokościach geograficznych w czerwcu albo lipcu. Różnicuje się on wkrótce po rozpoczęciu procesu grubienia wtórnego lub nawet jeszcze wcześniej. Felogen może powstawać z epidermy w wyniku stycznych podziałów jej komórek. Czytaj dalej Miazga korkotwórcza

Właściwości morfologiczne

Zewnętrzna budowa i funkcja już wykształconych organów może bardzo łatwo wprowadzić w błąd, ponieważ często jakaś forma zasadnicza, np. łodyga, przejmuje budowę i funkcję innej formy zasadniczej, np. liścia. Może się też zdarzyć, że różne formy zasadnicze (a więc łodygi, liście albo korzenie) mogą być przekształcone w twory o bardzo podobnej budowie i pełnić jednakowe funkcje; będą one wówczas stanowiły organy tylko analogiczne, nie zaś homologiczne. Uwzględnienie wszystkich właściwości morfologicznych pewnego organu z reguły pozwala z całą pewnością określić jego pochodzenie filogenetyczne. Czytaj dalej Właściwości morfologiczne

Rośliny wodne – hydrofity

Rośliny wodne, hydrofity, stosownie do swego trybu życia są bardzo różnie zbudowane. Istnieją mianowicie żyjące w wodzie całkowicie zanurzone rośliny — podwodne — z liśćmi pływającymi po wierzchni wody i wreszcie ziemnowodne, które w wodzie tworzą „formy wodne”, a z pędów mogą rozwijać się ponad jej powierzchnią jako „formy lądowe” (np. Polygonum amphibium). Rośliny ziemnowodne stanowią przejście do roślin błotnych (helofitów), które mają w wodzie tylko korzenie i najniższą część pędu. Łodygi oraz liście zanurzone wodzie wykazują szczególną budowę (hydomorfizm), umożliwiającą bezpośrednie pobieranie dwutlenku węgla i tlenu oraz soli mineralnych rozpuszczonych w wodzie. Czytaj dalej Rośliny wodne – hydrofity

Drewno przyranne

Drewno zabliźniające nie zrasta się z obnażonym przy zranieniu drewnem, które brązowieje i obumiera, Dlatego nawet po upływie setek lat można odnaleźć w pniu miejsca nacięć sięgające aż do drewna, mimo że rany te zostały zasklepione. Drewno powstałe w wyniku różnicowania się kalusa różni się początkowo od drewna normalnego; określamy je jako drewno przyranne. Składa się ono z komórek niemal izodiametrycznych, a dopiero później rozwijają się w nim stopniowo elementy bardziej wydłużone. U Prunusatium po zranieniu miazga wytwarza zamiast normalnych elementów drewna gniazda cienkościennych komórek miękiszowych tworzących gumę. Nie wszystkie Cormophyta mają organy wegetatywne wykształcone typowo w sposób uprzednio opisany, często ulegają one bardzo różnorodnym przekształceniom. Czytaj dalej Drewno przyranne

Epiderma liści całkowicie zanurzonych w wodzie

Epiderma liści całkowicie zanurzonych w wodzie zazwyczaj zawiera chloroplasty, lecz nie posiada szparek (liście pływające mają szparki tylko na górnej powierzchni; są one epistomatyczne): z reguły również brak włosków. Mezofil, jeżeli w ogóle występuje (nie ma go np. u Elodea), ma liczne wielkie przestwory międzykomórkowe. Jest on zbudowany z jednakowych, dużych komórek miękiszowych, nie jest zatem zróżnicowany na miękisz palisadowy i gąbczasty; w następstwie tego wewnętrzna budowa liści podwodnych wykazuje symetrię dwuboczną. Nieobecność naczyń lub słabe ich w wodzie pozostaje w związku z brakiem transpiracji i intensywnego przewodzenia wody. Czytaj dalej Epiderma liści całkowicie zanurzonych w wodzie