Tworzenie się martwicy korkowej

Martwica korkowa powstaje zawsze przez podział komórek perycyklu i jest zbudowana zwykle z dwóch do czterech jednakowo wykształconych pokładów komórek ułożonych w rzędy promieniste. W każdym takim pokładzie występuje na zewnątrz do 3 warstw parenchymy z przestworami międzykomórkówymi: celulozowe błony mogą następnie drewnieć albo też odklada sie na nich wtórnie warstwa suberyny. Do nich przylega od wnętrza typowa jednowarstwowa wtórna ehoderma, której komórki odpowiadaią II etapowi rozwoju endodermy, a więc są skorkowaciałe. Do pokładu polidermy przylega w zasadzie merystematyczna warstwa inicjalna. Warstwa ta wytwarza od czasu do czasu przez podziały wyłącznie na zewnątrz nową warstwę polidermy, po czym zewnętrzna najstarsza warstwa każdorazowo obumiera i zostaje zrzucona aż do swej endodermy. Tkanki leżące na zewnątrz miazgi korkotwórczej, a więc epiderma, a w większości korzeni nawet cała kora pierwotna, zostają odcięte od źródła substancji odżywczych i wody, wskutek czego obumierają. Pierwszy pokład miazgi korkotwórczej najczęściej już po krótkim czasie przestaje funkcjonować zarówno w pniach, jak i w korzeniach (jednakże u niektórych roślin pierwsze pasmo felogenu może funkcjonować przez wiele lat, np. u Betula, lub przez całe życie, np. u Carpinus i Fagus). Wszystkie jego komórki różnicują się w warstwy perydermy. Nowe kambium powstaje w korze pierwotnej głębiej niż poprzednie. Po pewnym jednak czasie czynność tego nowo powstałego felogenu wygasa w podobny sposób. Głębiej powstaje trzecia warstwa miazgi korkotwórczej (Quercus). Proces ten może się powtarzać wielokrotnie. Dalsze warstwy felogenu różnicują się z tkanek wtórnych poza granicą tkanek pierwotnych; biorą one początek z żywych komórek miękiszowych łyka. Dlatego też w starszych pniach na zewnątrz drewna zostają zachowane wyłącznie tkanki wtórne, zarówno żywe, jak i martwe. [przypisy: dom weselny Lublin, Sala weselna Płock, Nowy Ford GT, Pralka ]

Powiązane tematy z artykułem: