Dylatacja zachodzi w zywych komórkach

Dylatacja zachodzi w żywych komórkach miękiszowych kory, floemu, łyka, a u niektórych roślin drzewiastych nawet w komórkach epidermy. Temu typowi Wzrostu towarzyszy zazwyczaj podział komórek Ścianami promienistymi. Szczególnie uderzająco wzrost ten zaznacza się w pierwotnych promieniach rdzeniowych łyka. U lipy np. dochodzi wręcz do wytworzenia merystemu wtórnego, którego ko— mórki, dzieląc się ścianami promienistymi, odkładają w kierunxu stycznym na obie strony szeregi komórek miękiszowych. Czytaj dalej Dylatacja zachodzi w zywych komórkach

Promienie rdzeniowe łyka

Promienie rdzeniowe łyka stanowią przedłużenie promieni rdzeniowych drewna w kierunku promienistym. W ten sposób asymilaty zostają przeprowadzane przez łyko z liści do korzeni; przez promienie rdzeniowe zaś mogą one w kierunku promienistym dostawać się do żywych komórek drewna. Tkanki łyka tworzą często regularne warstwy tangencjalne, przecięte tylko w kierunku radialnym promieniami rdzeniowymi; to uwarstwienie niekoniecznie odpowiada przyrostom rocznym. Jednakże również i w łyku (szczególnie u Lariz) przeważnie uwidaczniają się pierścienie roczne. Różnica w wyglądzie łyka różnych roślin drzewiastych pozostaje w związku większym lub mniejszym światłem rurek sitowych, z obecnością lub brakiem włókien łykowych komórek wydzielniczych. Czytaj dalej Promienie rdzeniowe łyka

Przewodzenie wody

Przewodzenie wody również ograniczone jest do bielu, a w wielu przypadkach wyłącznie do jego najbardziej zewnętrznego pierścienia (np. w drewnach pierścieniowo-naczyniowych); tylko jego naczynia pozostają w bezpośrednim kontakcie z liśćmi i młodszymi korzeniami bocznymi. Starsze partie drewna, tzw. twardziel albo drewno twarde, funkcjonują więc tylko jako elementy wzmacniające pnie. Twardziel różni się zwykle od jasnego bielu ciemniejszą barwą; jest ona również bardziej spoista, odporniejsza i cięższa od bielu. Czytaj dalej Przewodzenie wody

Rośliny wodne – hydrofity

Rośliny wodne, hydrofity, stosownie do swego trybu życia są bardzo różnie zbudowane. Istnieją mianowicie żyjące w wodzie całkowicie zanurzone rośliny — podwodne — z liśćmi pływającymi po wierzchni wody i wreszcie ziemnowodne, które w wodzie tworzą „formy wodne”, a z pędów mogą rozwijać się ponad jej powierzchnią jako „formy lądowe” (np. Polygonum amphibium). Rośliny ziemnowodne stanowią przejście do roślin błotnych (helofitów), które mają w wodzie tylko korzenie i najniższą część pędu. Łodygi oraz liście zanurzone wodzie wykazują szczególną budowę (hydomorfizm), umożliwiającą bezpośrednie pobieranie dwutlenku węgla i tlenu oraz soli mineralnych rozpuszczonych w wodzie. Czytaj dalej Rośliny wodne – hydrofity

Właściwości morfologiczne

Zewnętrzna budowa i funkcja już wykształconych organów może bardzo łatwo wprowadzić w błąd, ponieważ często jakaś forma zasadnicza, np. łodyga, przejmuje budowę i funkcję innej formy zasadniczej, np. liścia. Może się też zdarzyć, że różne formy zasadnicze (a więc łodygi, liście albo korzenie) mogą być przekształcone w twory o bardzo podobnej budowie i pełnić jednakowe funkcje; będą one wówczas stanowiły organy tylko analogiczne, nie zaś homologiczne. Uwzględnienie wszystkich właściwości morfologicznych pewnego organu z reguły pozwala z całą pewnością określić jego pochodzenie filogenetyczne. Czytaj dalej Właściwości morfologiczne

Drewno przyranne

Drewno zabliźniające nie zrasta się z obnażonym przy zranieniu drewnem, które brązowieje i obumiera, Dlatego nawet po upływie setek lat można odnaleźć w pniu miejsca nacięć sięgające aż do drewna, mimo że rany te zostały zasklepione. Drewno powstałe w wyniku różnicowania się kalusa różni się początkowo od drewna normalnego; określamy je jako drewno przyranne. Składa się ono z komórek niemal izodiametrycznych, a dopiero później rozwijają się w nim stopniowo elementy bardziej wydłużone. U Prunusatium po zranieniu miazga wytwarza zamiast normalnych elementów drewna gniazda cienkościennych komórek miękiszowych tworzących gumę. Nie wszystkie Cormophyta mają organy wegetatywne wykształcone typowo w sposób uprzednio opisany, często ulegają one bardzo różnorodnym przekształceniom. Czytaj dalej Drewno przyranne

Powstawanie kalusa

Brunatne albo czerwone zabarwienie martwicy pozostaje w związku z występowaniem w niej pochodnych garbników podobnych do tych, które nadają barwę twardzieli. Substancje te działają antyseptycznie i warunkują dużą odporność martwic. W najprostszym przypadku zranione komórki ciała roślin lądowych obumierają, brunatnieją i wysychają, Natomiast ściany komórek nie zranionych, leżących pod nimi, zostają impregnowane substancjami ochronnymi albo korkowacieją; powstaje więc skórnia. Większe rany u roślin nasiennych, przede wszystkim zaś u roślin drzewiastych, zabliźniają się w sposób podobny jak blizny liściowe; pod warstwą zranionych komórek wytwarza się warstwa miazgi korkotwórczej, produkująca korek przyranny. Jeśli przez zranienia zostaje odsłonięta młoda jeszcze tkanka, wówczas tworzy się kaIus. Czytaj dalej Powstawanie kalusa

Martwica korkowa

Odcięte przez felogen warstwy tkanek łącznie z rozdzielającymi je warstwami perydermy określamy jako martwice korkową. Martwica korkowa nie ma oczywiście możliwości rozrastania się w miarę zwiększania się obwodu pni i korzeni przez przyrost wtórny. Wskutek tego zewnętrzne jej partie złuszczają się z czasem, albo, jak się to dzieje u większości starszych drzew, martwica pęka podłużnymi rysami. Martwica korkowa stanowi oczywiście jeszcze doskonalsze niż korek zabezpieczenie przed utratą wody, zmianami temperatury i uszkodzeniem pni przez zwierzęta. Tworzenie się martwicy pociąga za sobą zrzucanie zewnętrznych, najstarszych partii łyka. Czytaj dalej Martwica korkowa

Epiderma liści całkowicie zanurzonych w wodzie

Epiderma liści całkowicie zanurzonych w wodzie zazwyczaj zawiera chloroplasty, lecz nie posiada szparek (liście pływające mają szparki tylko na górnej powierzchni; są one epistomatyczne): z reguły również brak włosków. Mezofil, jeżeli w ogóle występuje (nie ma go np. u Elodea), ma liczne wielkie przestwory międzykomórkowe. Jest on zbudowany z jednakowych, dużych komórek miękiszowych, nie jest zatem zróżnicowany na miękisz palisadowy i gąbczasty; w następstwie tego wewnętrzna budowa liści podwodnych wykazuje symetrię dwuboczną. Nieobecność naczyń lub słabe ich w wodzie pozostaje w związku z brakiem transpiracji i intensywnego przewodzenia wody. Czytaj dalej Epiderma liści całkowicie zanurzonych w wodzie