Pierścienie przyrostów rocznych

Na przekrojach poprzecznych drewna pnia nagonasiennych oraz większości drzewiastych dwuliściennych można dostrzec już gołym okiem pierścienie przyrostów rocznych. Pod silniejszym powiększeniem widać, że w obrębie każdego takiego pierścienia starsze jego części, leżące bliżej środka, są zbudowane z promienistych szeregów cienkościennych cewek o szerokim świetle. Natomiast zewnętrzne, młodsze, są grubościenne i mają wąskie światło. W obrębie danego pierścienia przejście od szerokich cewek do cewek o wąskim świetle jest stopniowe. Natomiast pomiędzy cewkami o wąskim świetle a cewkami o świetle szerokim następnego zewnętrznego pierścienia przejście to jest nagłe. Czytaj dalej Pierścienie przyrostów rocznych

Promienie rdzeniowe

Promienie rdzeniowe przewodzą również wodę z drewna do tkanek leżących na zewnątrz, a poza tym magazynują asymilaty. Mogą one przewodzić substancje w kierunku promienistym dzięki temu, że wnikają zarówno do drewna, jak i do łyka. Przestwory międzykomórkowe promieni rdzeniowych kontaktują z systemem przestworów międzykomórkowych kory pierwotnej, co umożliwia żywym komórkom w drewnie wymianę gazów z otaczającą atmosferą. U pewnych drzew iglastych, np. u Pinus, komórki brzeżne promieni rdzeniowych w obrębie drewna (mianowicie komórki dolnych i górnych szeregów) są dłuższe, martwe, wykształcone podobnie do cewek, W ścianach tych komórek występują jamki lejkowate, łączące je pomiędzy sobą oraz z sąsiadującymi cewkami. Czytaj dalej Promienie rdzeniowe

Traeheidy

Traeheidy mają długość 0,5—5 mm, Zgodnie ze sposobem ich powstania występują one w regularnych rzędach promienistych; ich rozwój z komórek miazgi wiąże się bowiem prawie wyłącznie z rozrostem w kierunku promienistym, natomiast prawie zupełnie nie zmieniają one swych wymiarów, w kierunku stycznym ulegają tylko nieznacznemu wydłużaniu. Tracheidy są więc kształtem i długością zbliżone do komórek kambium. Wielkie, okrągłe jamki lejkowate rozmieszczone są wyłącznie albo przeważnie w ich ścianach promienistych. Dlatego też na podłużnych przekrojach promienistych widzimy lejkowate głównie w widoku z góry. Miękisz drzewny Pinus, Picea, Laix występuje w sąsiedztwie kanałów żywicznych pochodzenia schizogenicznego. Czytaj dalej Traeheidy

Łyko u roślin drzewiastych

Łyko, które u roślin drzewiastych wykształca się tuż poniżej wierzchołka wzrostu, pełni takie same funkcje jak floem wiązki przewodzącej: przede wszystkim więc przewodzi ono asymilaty, a w pewnych okresach magazynuje również substancje zapasowe. Prócz tego przyczynia się ono do wzmocnienia pnia. Komórki siłowe i rurki sitowe są ostro zakończone. Ściany rozdzielające człony rurki sitowej są zwykle ustawione skośnie do płaszczyzn radialnych; w ścianach tych występuje mniejsza lub większa liczba sit ułożonych szeregowo. Te elementy łyka są cienkościenne, niezdrewniałe i funkcjonują zwykle tylko przez krótki okres; zastępują je nowe elementy, stale wytwarzane przez kambium. Czytaj dalej Łyko u roślin drzewiastych

Wysokość i szerokość promieni rdzeniowych

Wysokość i szerokość promieni rdzeniowych łatwiej jest ustalić na podłużnych przekrojach stycznych niż na promienistych; w przekrojach stycznych widzimy bowiem promienie rdzeniowe przecięte poprzecznie. Na takim przekroju promienie rdzeniowe maja kształt wrzecionowaty. Wielkość ich waha się u większości drzew w wąskich granicach. Jednakże niektóre drzewa np. Quercus, Fagus, które mają pewne promienie rdzeniowe bardzo szerokie, wykazują pod tym względem znaczną rozpiętość. Czytaj dalej Wysokość i szerokość promieni rdzeniowych

Miękisz drzewny u drzew dwuliściennych

U większości drzew dwuliściennych miękisz drzewny występuje obficie w postaci podłużnie przebiegających pasm lub też warstw stycznych. Pasma miękiszu drzewnego mają ograniczoną długość i kończą się ślepo w obrębie drewna; graniczą one z podłużnie przebiegającymi pasmami naczyń, które otaczają je wokół albo łączą się z nimi z jednej tylko strony. Pasma miękiszu kontaktują z promieniami rdzeniowymi stanowiąc często ich połączenia poprzeczne. Promienie rdzeniowe przebiegają podobnie jak u Gymnospernae w kierunku promienistym i mogą być jedno- albo wielowarstwowe. Mogą one również tu i ówdzie graniczyć z pasmami naczyń pobierając z nich wodę, którą w miarę zapotrzebowania oddają innym żywym komórkom. Czytaj dalej Miękisz drzewny u drzew dwuliściennych

Skład drewna Dicotyledoneae

W skład drewna Dicotyledoneae, oprócz tracheid i znacznie większej niż u Coniferae ilości parenchymy, wchodzą zawsze włókna drzewne i prawie zawsze również bardzo szerokie tracheje. Poszczególne elementy mogą być inaczej rozmieszczone w drewnie wiosennym niż w drewnie letnim. Elementy drewna Dicotyledoneae (tracheje, tracheidy, włókna drzewne, parenchyma) rosną nierównomiernie w kierunku podłużnym i poprzecznym; skutkiem tego nie zachowują one pierwotnej postaci ani promienistego ułożenia. W drewnie roślin (np. u Fagug, Acer, Betula, Titia, Populus) naczynia o tej samej mniej więcej szerokości rozproszone są w całym pierścieniu przyrostu rocznego; natomiast w drewnie roślin pierścieniowo-naczyniowych (np. Czytaj dalej Skład drewna Dicotyledoneae

Liczba pierścieni rocznych przyrostu wtórnego

Liczba pierścieni rocznych przyrostu wtórnego, widocznych na poprzecznym przekroju łodygi lub korzenia, jest tym mniejsza, im dany przekrój jest bliższy wierzchołka wzrostu. Wynika to z faktu, że części organów, leżące bliżej wierzchołka wzrostu są młodsze, co oczywiście pozostaje w związku ze wzrosłem wierzchołkowym organów. Im starsze są pierścienie roczne drewna, tym bardziej są oddalone od stożka wzrostu. Podobne zjawisko daje się obserwować w łyku w miarę zbliżania się ku wierzchołkowi organu. Często jednakże liczba pierścieni drewna jest większa niż liczba okresów wegetacyjnych. Czytaj dalej Liczba pierścieni rocznych przyrostu wtórnego

Tworzenie się martwicy korkowej

Martwica korkowa powstaje zawsze przez podział komórek perycyklu i jest zbudowana zwykle z dwóch do czterech jednakowo wykształconych pokładów komórek ułożonych w rzędy promieniste. W każdym takim pokładzie występuje na zewnątrz do 3 warstw parenchymy z przestworami międzykomórkówymi: celulozowe błony mogą następnie drewnieć albo też odklada sie na nich wtórnie warstwa suberyny. Do nich przylega od wnętrza typowa jednowarstwowa wtórna ehoderma, której komórki odpowiadaią II etapowi rozwoju endodermy, a więc są skorkowaciałe. Do pokładu polidermy przylega w zasadzie merystematyczna warstwa inicjalna. Warstwa ta wytwarza od czasu do czasu przez podziały wyłącznie na zewnątrz nową warstwę polidermy, po czym zewnętrzna najstarsza warstwa każdorazowo obumiera i zostaje zrzucona aż do swej endodermy. Czytaj dalej Tworzenie się martwicy korkowej

Miazga korkotwórcza

Korek tworzy się w wyniku działalności szczególnego merystemu wtórnego, rozwijającego się w peryferycznych partiach rosnących na grubość organów. Jest to miazga korkotwórcza (felogen). Felogen wytwarza się już w pierwszym okresie wegetacji danej części organu, w naszych szerokościach geograficznych w czerwcu albo lipcu. Różnicuje się on wkrótce po rozpoczęciu procesu grubienia wtórnego lub nawet jeszcze wcześniej. Felogen może powstawać z epidermy w wyniku stycznych podziałów jej komórek. Czytaj dalej Miazga korkotwórcza