Epiderma liści całkowicie zanurzonych w wodzie

Epiderma liści całkowicie zanurzonych w wodzie zazwyczaj zawiera chloroplasty, lecz nie posiada szparek (liście pływające mają szparki tylko na górnej powierzchni; są one epistomatyczne): z reguły również brak włosków. Mezofil, jeżeli w ogóle występuje (nie ma go np. u Elodea), ma liczne wielkie przestwory międzykomórkowe. Jest on zbudowany z jednakowych, dużych komórek miękiszowych, nie jest zatem zróżnicowany na miękisz palisadowy i gąbczasty; w następstwie tego wewnętrzna budowa liści podwodnych wykazuje symetrię dwuboczną. Nieobecność naczyń lub słabe ich w wodzie pozostaje w związku z brakiem transpiracji i intensywnego przewodzenia wody. Nadto nie ma wtórnego przyrostu na grubość w łodydze i nie ma korzeni np. u Ceratophyllum, Utricularia, Salvinia i Wolffia (Lemnaceae); niekiedy system korzeniowy istnieje, lecz jest słabo rozwinięty. W związku z unoszeniem się roślin w wodzie pozostaje brak tkanki wzmacniającej w ich łodygach i liściach. Może ona wykształcać się jedynie u roślin rosnących w szybko płynącej wodzie; centralne ułożenie wiązek przewodzących i występująca gdzieniegdzie sklerenchyma zapewniają tym roślinom wytrzymałość na rozciąganie. Nawet u wielu roślin całkowicie zanurzonych w wodzie daje się stwierdzić — słabe wprawdzie — krążenie wody, związane z wydzielaniem się jej ze szparek wodnych, znajdujących się często na szczytach blaszek liściowych. Komórki szparkowe wcześnie obumierają, ulegając zniszczeniu wraz z otaczającą je tkanką; powstają w ten sposób szczytowo umieszczone (apikalne) otwarte zagłębienia, przez które zostaje wydzielana woda i rozpuszczone w niej substancje. [przypisy: maszyna do szycia filcu, porady krawieckie, ściegi ozdobne]

Powiązane tematy z artykułem: maszyna do szycia filcu porady krawieckie ściegi ozdobne