Powstawanie kalusa

Brunatne albo czerwone zabarwienie martwicy pozostaje w związku z występowaniem w niej pochodnych garbników podobnych do tych, które nadają barwę twardzieli. Substancje te działają antyseptycznie i warunkują dużą odporność martwic. W najprostszym przypadku zranione komórki ciała roślin lądowych obumierają, brunatnieją i wysychają, Natomiast ściany komórek nie zranionych, leżących pod nimi, zostają impregnowane substancjami ochronnymi albo korkowacieją; powstaje więc skórnia. Większe rany u roślin nasiennych, przede wszystkim zaś u roślin drzewiastych, zabliźniają się w sposób podobny jak blizny liściowe; pod warstwą zranionych komórek wytwarza się warstwa miazgi korkotwórczej, produkująca korek przyranny. Jeśli przez zranienia zostaje odsłonięta młoda jeszcze tkanka, wówczas tworzy się kaIus. Powstawanie kalusa odbywa się w wyniku bujania wszystkich żywych komórek graniczących z raną i ich intensywnych podziałów. Zwykle w zewnętrznych partiach kalusa tworzy się potem miazga korkotwórcza, która na zewnątrz różnicuje korek. Większe, sięgające aż do drewna rany w pniach drzew iglastych i dwuliściennych oraz wielkie rany poprzeczne powstałe w wyniku obcięcia gałęzi zastają zasklepione w szczególny sposób. Mianowicie kambium pnia graniczące z powierzchnią rany rozrasta się i tworzy kalus, który w postaci wału rozpościera się na brzegach rany. Kalus ten odgranicza się od zewnątrz warstwą korka, w wewnętrznych zaś jego partiach powstaje warstwa kambium, która wchodzi w kontakt z miazgą pnia podobnie jak ona zaczyna funkcjonować. Wał kalusa rozrasta się i pokrywa stopniowo powierzchnię rany nowymi warstwami drewna. Jeżeli brzegi takiego wału zejdą się ponad raną, wówczas zlewają się, a w końcu łączą się ze sobą również partie tkanki merystematycznej i tworzą jednolitą warstwę merystematyczną. [podobne: wyciskarki soków, cytomel t3, kociołek żeliwny, podpórka do książek ]

Powiązane tematy z artykułem: